Efendiiiiiiiiiiiiiiimm, Neeeede Galmıştık ? Bu yazının ilk bölümünü okumak için tıklayınız
Paleolitik ve Epipaleolitik Dönem
Okların bilinen en eski kanıtı, yaklaşık 72.000-60.000 yıl öncesine ait, bazılarında zehir kullanıldığına dair kanıtlar bulunan ok uçlarının bulunduğu Sibudu Mağarası gibi Güney Afrika bölgelerinden gelmektedir.
Kenya, Turkana, Nataruk bölgesinde, bir kafatasına ve başka bir iskeletin göğüs boşluğuna gömülü olarak bulunan obsidyen bıçakcıklar, yaklaşık 10.000 yıl önce taş uçlu okların silah olarak kullanıldığını düşündürüyor.
Neolitik Dönem
Avrupa’dan bilinen en eski Neolitik yay, İspanya’nın La Draga, Banyoles, Girona kentindeki göl yerleşimindeki en erken yerleşim katmanı olan 7,400 ve 7,200 BP arasındaki anaerobik katmanlarda bulundu. Sağlam numune 1.08 m’de kısadır, D şeklinde bir kesite sahiptir ve porsuk ağacından yapılmıştır.
Bronz Çağı’nın Arabalı Okçuları (Archers with Chariot)
Avrupa’dan Doğu Asya ve Hindistan’a Orta Tunç Çağı savaşının belirleyici bir özelliği haline geldi. Bununla birlikte, Orta Tunç Çağı’nda, kitlesel piyade taktiklerinin gelişmesi ve savaş arabalarının şok taktikleri veya prestijli komuta araçları olarak kullanılmasıyla birlikte, okçuluğun Avrupa savaşındaki önemi azalmış gibi görünüyor.
Eski uygarlıklarda okçular, Persler, Mısırlılar, Nubyalılar, Hintliler, Koreliler, Çinliler ve Japonlar, orduların vazgeçilmez unsurlarındandılar.
Kuzey Afrika
Eski Mısır halkı, insanoğlunun, okçuluğu hayatın bir çok noktasında değerlendiren bir uygarlıktı. M.Ö. 5.000 yıllarında, Antik Mısır’ın hiyerogliflerinde okçulukla uğraşıldığına dair kanıtlara rastlamaktayız. İlk firavunlar zamanında okçuluk hem avlanmak hem de savaşta kullanmak için yaygın bir şekilde uygulanıyordu.
Mezopotamya
Asurlular ve Babilliler, yayı ve oku avcılık ve savaş için yaygın olarak kullandılar. Eski Mezopotamya’daki imparatorluklar, yalnızca savaş için kullanılan ilk daimi orduları oluşturdular.
Asya Bozkırları
Kompozit yay ilk olarak Tunç Çağı’nda Asya Bozkırlarında imâl edildi ve oradan Eski Dünya’ya yayıldı. Asya bozkırlarından gelen göçebelerin, Mezopotamya, İran, Hindistan, Doğu Asya ve Avrupa dahil olmak üzere diğer medeniyetlere bileşik yay tanıtmada ayrılmaz bir rol oynadığına inanılıyor.
Hindistan ve Uzak Asya
Yay ve ok kullanımı, Hindistan alt kıtasının tarihi boyunca kapsamlı bir şekilde kaydedildi. Bhimbetka kaya sığınaklarının paleolitik resimlerinde okçuluk tasvir edilmiştir. Arigveda, Ajurveda ve Atharvaveda’daki Vedik ilahiler ok ve yay kullanımına vurgu yapar.
Binlerce yıldır okçuluk Çin tarihinde çok önemli bir rol oynamıştır. Özellikle, okçuluk antik Çin kültürü ve felsefesinde belirgin bir şekilde yer aldı: Zhou hanedanının (MÖ 1146-256) altı yüce sanatından biri okçuluktu; Ok atma becerisi, Çin imparatorları için büyük bir erdemdi; Konfüçyüs’ün kendisi bir ok eğitmeniydi.
