Avrupa’da kısa bir süre için, bitümde saklanan binlerce Mısırlı mumyanın öğütülmesi ve ilaç olarak satılmasıyla, alışılmadık bir yamyamlık türü ortaya çıktı. Uygulama, 16. yüzyılın sonlarına kadar gelişti ve yaygın bir iş haline geldi. Söylentilerin realiteye dönüştüğü ve mumyaların bir çeşit şifa kaynağı olduğu anlaşılınca(!), Avrupa’lılar, törensel yamyamlık uyguladılar.
İlaç Olarak Ceset Yemenin Korkunç Tarihi
Courtesy by www.smithsonianmag.com
Şair ve yazar Sugg’ın dediğine göre: “Soru, ‘İnsan eti yemeli misiniz?’ değil, ‘Ne tür et yemelisiniz?’di. İlk başta cevap, iç kanamayı durdurmak için tentürlere ufalanan Mısır mumyasıydı. Ancak kısa süre sonra vücudun diğer kısımları izledi. Mumyanın kafatası, kafa rahatsızlıklarını iyileştirmek için toz halinde alınan yaygın bir bileşendi. Bu tip bir beslenme şekline, Çatalhöyükte ve ilk çağlardaki Afrika’nın pagan kültürlerinde rastlıyoruz. 16. yy’da, ki bu tarihi süreç olarak, rönesans döneminin sonlarına denk gelmektedir, inançsal bir eğilim olarak mumyalarla ve onların tozları ile şifa bulma çabası, dönem toplumunun çok ciddi bir cehalet ve bağnazlık içinde olduğunu göstermektedir.
Yav hadi işi bilimsel olarak bilmiyorsunuz ? Niye biz ölmüş mumyaların tozları ile şifalanmaya çalışıyoruz diye sormuyorsunuz arkadaşım ?
17. yüzyılda beyin biliminin öncüsü olan Thomas Willis, toz haline getirilmiş insan kafatası ve çikolatayı karıştıran apopleksi veya kanama için bir içecek hazırladı. İngiltere Kralı II. Charles, alkolde insan kafatası içeren kişisel tentürü “The King’s Drops”ı yudumladı. Usnea adı verilen gömülü bir kafatasının üzerinde büyüyen yosun bile değerli bir şifa maddesi haline geldi ve tozunun burun kanamalarını ve muhtemelen epilepsiyi iyileştirdiğine inanılıyordu. İnsan yağı vücudun dışını tedavi etmek için kullanıldı. Örneğin, Alman doktorlar yaralar için içine batırılmış bandajlar reçete ettiler ve deriye yağ sürmek gut hastalığı için bir çare olarak kabul edildi.
www.smithsonianmag.com sitesinden alıntılanmıştır.
Son Yazılar
